Hoi, ik ben Doeko!

Soms word ik zo enthousiast van de taal, dat ie zomaar in dichtvorm floept. Dat doe ik nu al zo’n 20 jaar vanuit Den Bosch. Graag sta ik op een podium met gedichten, versjes en woorden met een twist. Deze liefde voor taal en gedicht wil ik delen met mijn stad. Zo zal ik u dan alle hoeken van de stad laten zien!

Sinds zaterdag 20 april 2002 noem ik mijzelf dichter. Toen kwam ik uit de kast – en werd ik van een schuchter jongetje ineens een iets minder verlegen dichter, die graag op een podium staat. Mijn gedichten/teksten zijn meestal observaties van wat ik zie of voel, maar er zit altijd wel een behoorlijk potje lichte fantasie of zwarte ironie in. Voor ’s-Hertogenbosch zou ik best wel eens 3 jaar mijn poëtische blik op haar willen werpen. Dan wil ik bijvoorbeeld schrijven over de vogels in de stad: de trekvogels, de vreemde vogels, de teruggetrokken vogels. En vooral ook dat je niet met de eieren van die vogels moet gaan gooien.

Dat soort dingen.

Met mijn blik.

Soms in een versje, soms in één woord, soms in een heel gedicht.

 

VOOR JE HET WEET

HEB JE DE VOLGERS

AAN JE BROEK HANGEN

 

Toen ik een bruin-fluwelen vlinder

in mijn tuinkast had ontdekt,

noemde ik haar Maria, want

ze was behóórlijk onbevlekt.

 

Voorzichtig heb ik haar buiten gezet

in de boom voor mijn huis, teder op een blad.

Om mij te eren is er nu jaarlijks

een eikenprocessie, hier in de stad!